οι σημαδούρες στην παραλία δημιουργούν έναν διάδρομο για να βουτήξεις σαν να κάνεις πασαρέλα, οι λιμενομπατσοι κάνουν έλεγχο στον ναυαγοσώστη από πίσω μας. Τον ρωτάνε για τη μηχανή και για το καρτελάκι του.Η μηχανή τσιρίζει ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΚΟΥΜΠΙ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΠΟΡΤΟΚΆΛΙ ΚΟΥΜΠΙ. Νιώθω σαν να έχει μπει έλεγχος για τσιγάρο στο μαγαζί και πρέπει να τους πω πίπες. Του λένε πως είναι εδώ για ο,τι χρειαστεί. Αυτός είναι εντελώς ναυαγοσώστης, ξανθά μπουκλάκια, μαυρισμένος, τατού στη γάμπα. Άμα δεν παραπέμπεις στο Μπέιγουοτς δεν σε αφήνουν να κάνεις αυτή τη δουλειά ή μάλλον δεν το επιτρέπεις εσύ στον εαυτό σου. Φέτος δεν πήρα μαζί την γραμμή του ορίζοντος, γιατί αισθανόμουν ότι δεν χρειαζόταν να διαβάσω τις σκέψεις της Ρέας Φρατζή, τις είχα ήδη και ας απέχουμε κατά πολύ η μία από την άλλη, μας αρέσει να έχουμε απόψεις για τον ξανθό κόσμο. Γενικά είμαι της άποψης ότι δεν φτάνει ένα δεκαήμερο σε κάποιο νησί του Αιγαίου για να πιάσεις τον εαυτό σου και να τον ανασυντάξεις, να βρεις όλες εκείνες τις πτυχές που δεν σου βγάζουν νόημα και να τις τοποθετήσεις κάπου πιο πρακτικά. Από την άλλη πιστεύω ότι κάτι τέτοιο μπορεί και να συμβεί μέσα σε μια στιγμή αν είσαι από τους τυχερούς. Μπορεί να περπατήσεις πάνω σε ένα βράχο να βγεις από την άλλη του πλευρά και ξαφνικά να νιώσεις πως όλα πάνε όπως πρέπει. Ίσως αυτό όμως να χρειάζεται μια επιμονή και μια συνέπεια που δεν με χαρακτηρίζει αυτή τη στιγμή. Κυρίως ορεγομαι σπασμωδικές δραματικές κινήσεις με νοητική αφετηρία πως θα αλλάξουν την αφήγηση ξαφνικά και θα βρεθώ στην επόμενη σελίδα, αλλά τελικά βρίσκομαι ξανά και ξανα στην ίδια. Δεν τελειώνει το μυθιστόρημα και δεν πάει πάρα κάτω η πλοκή όσο πληθωρική και να γίνει η ηρωίδα, αυτό είναι ένα πρόβλημα.

Αυτό το δεκαήμερο στο νησί που παρ’όλο που έχεις άδεια και δεν δουλεύεις η ίδια εξακολουθείς να σιχαίνεσαι όλους τους υπόλοιπους που δεν δουλεύουν. Κάθονται δίπλα σου ή περνάν πολύ κοντά σχεδόν ξυστά σου -κάτι που βρίσκω τραγικά ενοχλητικό, ακόμη κι όταν κάποιον τον γουστάρω δεν θέλω να με ακουμπήσει περνώντας- ρωτάνε αν το μαγαζί κάνει κοτομπουκιές, απλώνουν τα τσιμπραγκαλα τους παντού, πετάνε ψίχουλα στα μπούτια σου, λένε ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΕΡΘΩ ΓΙΑ ΣΕΖΟΝ ΦΕΤΟΣ ΓΑΜΑΤΗ ΦΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΕΧΩ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΘΑ ΕΧΩ ΚΑΙ ΦΑΓΗΤΟ. Οι τουρίστες με τα φωτογενή μωρά τους που είναι σαν να πρωταγωνιστούν σε αυτά τα παζλ που έκανε αυτός ο διάσημος φωτογράφος και ήταν ανάρπαστα όταν ήμουν εγώ παιδί. Τα δικά μας θα βγουν από  την μήτρα και θα φωνάζουν υστερικά ΓΙΑΤΙ; Οι φίλοι μας που δουλεύουν έχουν αλαρμ στο δεκάλεπτο να πετάνε και από μια χριστοπαναγία και γενικώς είναι ένα σάουντρακ που προτιμώ. Οι υπόλοιποι έχουν αλαρμ να λένε ανά πέντε λεπτά τι ωραία τι ωραία τι ωραία που είναι εδώ. Εγώ θέλω απλά να πιω μια μπύρα χωρίς να βλέπω άτομο με τρίτου βαθμού έγκαυμα να χαϊδεύει τα διακοσμητικά μακραμε που κρέμονται σαν να ναι στοιχείο πολιτισμικής κληρονομιάς ενός αρχαίου πολιτισμού που μοιράζει καλοτυχία και γονιμότητα. Δεν είναι ότι δεν ήξερα ότι θα ερχόμουν αυγουστιατικο διακοπές στις θεϊκές μας Κυκλάδες και έχω πέσει από τα σύννεφα, κάπως νιώθω ότι έχει αρχίσει να βγαίνει από το δέρμα μου ένας συσσωρευμένος θυμός που περίμενε πως και πως τα κατάλληλα οπτικά ερεθίσματα για να βγει παγανιά.

Στο μπαλκόνι είμαστε πάνω από ένα άλλο μπαλκόνι, βασικά από μια αυλή είμαστε. Η Δήμητρα είναι στη δίπλα καρέκλα και τρώει ένα πιτόγυρο. Λίγες πατάτες στο εσωτερικό. Το σχολιάσαμε πριν. Το ρολόι της εκκλησίας χτύπησε όταν πήγε οχτώ. Μάλλον χτύπησε οχτώ φορές, νομίζω δηλαδή, αλλά σκεφτόμουν εκείνη την ώρα αν ακούς το ρολόι εσύ ακόμη όταν χτυπάει ή αν το έχεις συνηθίσει και το αγνοείς. Έτσι δεν άκουσα πόσες φορές χτύπησε στ’αλήθεια. Έχω πολλών ειδών απορίες που δεν είχα την προηγούμενη φορά για αυτό το μέρος, αλλά καμία δύναμη να τις συντάξω και να τις απευθύνω. Κυρίως μια ανάγκη να σε τοποθετήσω τοπικά κάπου, σε κάποια πλευρά του χωριού με κάποια συγκεκριμένη θέα, με ένα συγκεκριμένο κρεβάτι, με ένα συγκεκριμένο τρόπο να σηκώνεσαι το πρωί από αυτό. Η Δήμητρα μου δείχνει ένα βίντεο που έχει τραβήξει με εμένα και όσο μου το δείχνει εγώ κάνω φοκους στην μαξιλάρα δίπλα μου κι όχι στη φάτσα μου στην πραγματικότητα, κάτι θα είχε να πει σίγουρα γι’αυτό η ψυχολόγα μου, αλλά ευτυχώς είναι διακοπές και θα με ξαναφάει στη μαπα από Σεπτέμβρη. Ο από κάτω πλένει την αυλή με το λάστιχο. Η Δήμητρα λέει ότι μάλλον έχει πάθει κάποιο εγκεφαλικό λόγω του τρόπου ομιλίας και της άρθρωσης του λόγου του. Παραλίγο να τον κράξω πριν το πει γιατί μου φαινόταν ότι έκανε σπατάλη νερού τόση ώρα με το λάστιχο. Δεν θα το έλεγα σε αυτόν βασικά, θα το έλεγα όμως στη Δήμητρα και τελικά δεν το είπα. Κάπου απέναντι κάθεται ένας τύπος που φαίνεται να ταλαντεύεται μέσα από το παράθυρο σαν να κάθεται σε αιώρα και αναρωτιέμαι αν την άκουσα εγώ και τον βλέπω να κουνιέται η αν όντως κουνιέται. Ή αν κουνιέμαι εγώ νευρικά όπως συνηθίζω και δεν το καταλαβαίνω όταν το κάνω, μέχρι να έρθει κάποιος και να το επισημάνει και να ντραπώ. Συνήθως υπάρχει κάποιος που το επισημαίνει αυτό. Από παραδίπλα κάποια τραγουδάει το εσυ είσαι πρόσωπο δικό μου και ανακουφίζομαι γιατί το τραγουδούσα στην παραλία και άρα το παίρνω ως κάποιου είδους συμφωνίας ή επιδεικτικής κατάφασης για την συνέχεια της πλοκής. Και βασικά έτσι με βολεύει οπότε:Είσαι πρόσωπο δικό μου,ναι, υπάρχει έγκριση. Θύμωσα με την ταμεία του σουπερμάρκετ γιατί μου υπεδείκνυε πως να βάζω τα πράγματα στη σακούλα και μου τα έπαιρνε από τα χέρια. Βγήκα έξω έξαλλη. Με ένα είδος θυμού που πάντα με παρακινεί όμως στη ζωή. Βγήκα έξω και ήθελα φυσικά να την έχω χαστουκίσει, ήθελα να πάω να φάω κάτι θυμωμένα, να περπατήσω πιο γρήγορα, να κάνω σεξ, να παραιτηθώ, να μην ξανακλείσω το στόμα μου ή να μην το ξανανοίξω. Ήθελα να έχω ανέβει στην απέναντι ταράτσα να έχω μαζέψει τα απλωμένα, να κάτσω στην πλατεία μόνη και να πιω μέχρι ξεφτίλας. Θα ήθελα να μπορούσα να επικοινωνήσω τα πάντα αλλά να μην ήθελα να επικοινωνήσω τίποτα. Ήθελα να τα κάνω όλα λάθος να γυρίσω το τραπέζι ανάποδα γεμάτο, να χύσω το τασάκι στο πάτωμα. Ήθελα να κάνω κάτι δραματικό και να πονέσουμε όλοι. Να δούμε απευθείας ποιός μπορεί όταν τα θέλω όλα. Ποιός μπορεί άμα γυρίσω πίσω και χαστουκίσω την ταμεία του σούπερ μάρκετ.

Όταν περπατώ για κάπου νιώθω πως θα είναι αποκαλυπτικά όταν τελικά φτάσω. Παίζω αυτό το παιχνίδι συχνά: της μοιραίας τυχαιότητας. Όπου συμβαίνει μετακίνηση το βιώνω πατριωτικά, πιστεύω πως όντως κάτι περιμένει την άφιξη μου κάπου, απλώς δεν ξέρω ακόμη τι είναι. Όπου συμβαίνει μετακίνηση τα πράγματα παίρνουν κάποια πορεία, υπάρχει ροή. Πηγαίνω μόνη, επιστρέφω μόνη. Δίπλα και κάτω περνάνε γρήγορα σαύρες και φεύγουν.